بیا تا بارون باشیم

سال ۱۳۸۹ هم تمام شد...دهه ی ۸۰ تمام هم تمام شد و سالی دیگر و در واقع دهه ای دیگر آغاز شد...سال ۸۹ برای من مثل خیلی های دیگر سالی پرفرازنشیب همراه با اتفاقات تلخ و شیرین بسیار...سالی درک کردم درآن سخن زیبای سهراب سپهری را که می گوید...و خدایی که در این نزدیکی است...شاید برای اولین بار به معنای واقعی کلمه انسان های انسان را دیدم یا بهتر بگویم جلوی مسیر زندگی ام قرار داده شد...و البته فهمیدم می شود دیوی باشی و شکل ظاهریت مانند انسان باشد.هیچ وقت این سال را فراموش نمی کنم و امیدوارم سال ۹۰ هم درس هایی  از زندگی بیش ازاین سال که  تا ساعاتی دیگر  به پایان می رسد به من و البته به شما بیاموزد...برای نوروز سخنی زیبا از دکتر علی شریعتی دیدم که در وبلاگ گذاشتم...در ضمن عیدتون مبارک

در طی این سال ها که در دنیای وبلاگ ها فعالیتی می کنم-خیلی کم پیش آمده به سراغ مطلبی در خصوص مباحث مربوط به حوزه ی روان شناختی بروم و شاید در آینده هم همینطور باشد.با این حال برای آگاهی خودم بعضی زمان ها مطالعاتی در این حوزه داشته ام...از هر چه بگذریم می خواهم توجه شما را به موضوعی جلب کنم که خیلی تازگی ها بین بعضی کارشناس نما ها باب شده(جسارت به انسان شناسان و کارشناسان واقعی نشود منظور کسانی است که به راحتی و با قطعیت و با دانش کم راجع به درون و به بیان واضح تر روان افراد اظهار نظر می کنند) و البته دغدغه ی به نظر خودم ۹۹ در صدر مردم(علی الخصوص والدین گرامی)  البته با در صد متغیر است.استعداد...موضوعی که پی بردن به آن مسیر زندگی خیلی از افراد را تغییر داده.مقاله ای در این زمینه دیدم که به نظر جالب بود...   

روحش شاد و یادش گرامی

 استاد حسین باغی در گذشت

او میگفت که پس از سالها زندگی مشترک، همسرم از من خواست که با زن دیگری برای شام و سینما بیرون بروم. زنم گفت که مرا دوست دارد، ولی مطمئن است که این زن هم مرا دوست دارد. و از بیرون رفتن با من لذت خواهد برد......

منبع:پرده سینما

عشق يك جوشش كور است و پيوندي از سر نابينايي.

اما دوست داشتن پيوندي خود آگاه و از روي بصيرت روشن و زلال............